پیام های پیامبر(ص)

 پیام 15

خشوع

رسول الله با اين‌كه از مقام و قرب والايي نزد خداوند برخوردار بود و اشرف مخلوقات به شمار مي‌آمد، بيش از ديگران نسبت به مقام ربوبي، از خويش خشيت نشان مي‌داد:

كانَ النَّبي(ص) اذا خَطَبَ وَ ذَكَرَ السّاعَة رَفَعَ صَوْتَهُ و َاَحْمَرَتْ و َجَناتُهُ كَاَنَّهُ مٌنْذرُ جَيْشٍ.

                                                              (محّجة‌البيضا، ج8، ص251)

وقتي خبر از قيامت مي‌داد، صداي خود را بلند مي‌كرد و صورتش گلگون مي‌شد، همانند اين‌كه از هجوم يك لشكر مهاجم خطرناك خبر مي‌داد.

آن بزرگوار از خوف الهي آن‌قدر گريه مي‌كرد كه غش به او دست داد:

 "كانَ يَبْكي حَتّي يٌغْشي عَلَيْه". (بحارالانوار، ج10، ص40)

 از سوي ديگر، ايشان آن‌قدر از خوف خدا اشك مي‌ريخت كه مصلاي او تر مي‌شد:‌

"وَ كانَ يَبْكي حَتَّي تَبَتَّلَ مٌصَلّاهٌ خَشْيَة عَزَّوَجَل".

با اين‌كه ايشان از مقام عصمت برخوردار بود، همواره از خداوند مي‌خواست كه نظر لطفش را لحظه‌اي از او برنگيرد:

اِلهي لا تَكلْني اِلي نَفْسي طَرْفَة عَيْنٍ اَبَداً.                                 (همان، ج14، ص384)

خدايا! مرا يك لحظه و يك چشم بر هم زدن، به حال خويش وا مگذار.

خداي بزرگ هم از خشيت اين بنده خوبش پرده برمي‌دارد كه مي‌فرمود:

إِنِّيَ أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ؛

من ترس دارم كه اگر گناه كنم، دچار عذاب روز بزرگ شوم. (انعام:15)