پیام ۱۵۳

آموزه‌هاي معراج

سیر زمینی پیامبر و عروج ملکوتی وی، در شب و در مدت کوتاهی اتفاق افتاد، تا جان بی‌قرار او، در وصل یار و چشمه‌سار نیایش و راز و نیاز شبانه، از ضیافت حریم حضرت حق لبریز شود و آرامش یابد و با تحفه‌های آسمانی و سینه‌ای از رازهای نهانی، به سوی امت بازگردد و قدرت و جلال پروردگارش را بر امت خود بازگوید.

 

برترین عمل

حضرت علی (ع) می‌فرماید:

  در شب معراج، پیامبر گرامی (ع)  از خداوند پرسید: پروردگارا! بهترین کردار کدام است؟ خداوند فرمود: «هیچ چیز نزد من، برتر از توکل بر من و رضا به آن‌چه قسمت کرده‌ام نیست. ای محمد! آنان که برای من یکدیگر را دوست بدارند، محبتم شامل حالشان می‌شود و کسانی را که به خاطر من مهربان‌اند و به خاطر من پیوند دوستی دارند، دوست می‌دارم. نیز محبتم برای کسانی که بر من توکل می‌کنند، لازم است و برای محبت من، اندازه و نهایتی نیست.» (بحار، ج77، ص 21)

پاداش انفاق

خداوند عادل و مهربان، آن‌قدر به بندگان خود لطف دارد که هر کس یک گام به سوی آستان بندگی‌اش بردارد، او مشتاقانه به استقبالش می‌شتابد و در عوض هر عمل خیر کوچکی، پاداش نیکو به بنده خود می‌بخشد؛ چنان‌که پیامبر می‌فرماید: 

 در آسمان دیدم که فرشته‌ای می‌گفت: «پروردگارا! به هر کس انفاق می‌کند، جایگزینی عطا کن و به هر که از انفاق دریغ می‌ورزد، تلف و کمبودی ده».         (المیزان، ج14، ص10)

 

هدف معراج

به تصریح قرآن در آیه اول سوره اسراء و آیه 18 سوره نجم، هدف از معراج این بوده که روح بزرگ پیامبر (ص) ، اسرار عظمت خدا را در سراسر جهان هستی، به ویژه عالم بالا مشاهده کند و باز هم درک و دیده تازه‌ای برای هدایت و رهبری انسان‌ها بیابد. 

 روایتی از امام صادق (ع)  در پاسخ از هدف معراج آمده که ایشان فرمود: 

 «خداوند هرگز مکانی ندارد و زمان بر او جریان نمی‌گیرد، ولی او می‌خواست فرشتگان و ساکنان عرش را با قدم گذاشتن پیامبر در میان آن ها احترام کند، و نیز شگفتی‌های عظمتش را به آن حضرت نشان دهد تا پس از بازگشت، برای مردم بازگو کند.»

  (تفسیر برهان، ج2، ص 400)

سفارش‌های شب معراج

با تقواترین مردم

خداوند سبحان که پیامبرش را به جایگاهی والا در آسمان‌ها دعوت کرد، او را با گوهرهای زیبای دانش خود پرتوان و بهره‌مند گردانید. در بخشی از حدیث قدسی آمده است: 

 «ای احمد! اگر دوست داری با تقواترین مردم باشی، در دنیا زهد پیشه کن و به آخرت راغب و مایل باش». حضرت رسول عرض کرد: «پروردگارا! چگونه به دنیا زاهد و به آخرت راغب باشم؟» خداوند فرمود: «به اندکی از خوردنی‌ها، آشامیدنی‌ها و پوشاک قناعت کن و نگران ذخیره فردای خود مباش و پیوسته به ذکر و یاد من بپرداز.»                                                                                                 (صدای او، ج2، ص 114)

نزدیکی به درگاه الهی

خداوند در شب معراج به پیامبرش فرمود: «ای احمد! می‌دانی چه هنگام بنده، مقّرب درگاه من می‌شود؟» حضرت رسول عرض کرد: نه. پروردگار فرمود: 

  «ای احمد! بر تو باد دوری از آن‌چه حرام شده؛ زیرا تقوا، زینت مؤمن و ستون دین است. تقوا مانند کشتی است. همان‌طور که کسی از دریا نجات پیدا نمی‌کند مگر با کشتی، پارسایان نیز جز با پرهیزکاری نجات نمی‌یابند. ای احمد! تقوا، درهای رحمت را به روی بندگان باز می‌کند. پس بنده به سبب تقوا در پیش خلق گرامی ‌باشد و به خدا برسد.»

(همان، ص 117)

بهره روزه‌داری

پیامبر گرامی (ص) که عابدترین بنده پروردگار است، در شب معراج ازبهترین عبادت‌ها از خداوند می‌پرسد. خداوند می‌فرماید: «اولین عبادت، سکوت و روزه‌داری است». پس پیامبر (ص) می‌پرسد: «بهره روزه گرفتن چیست؟»

خداوند می‌فرماید: «بهره روزه گرفتن، حکمت است و بهره حکمت، معرفت و نتیجه معرفت، یقین است. هر گاه بنده یقین پیدا کرد، دیگر نگران آن نیست که در آسایش زندگی کند یا سختی و هر گاه چنین بنده‌ای در حال جان سپردن باشد، بر فراز سرش فرشتگانی می‌ایستند. به دست هر فرشته‌ای جامی از آب کوثر است و جامی از شراب پاک به روح او می‌چشانند، تا تلخی جان کندن از بین برود و او را مژده بزرگی می‌دهند و می‌گویند: خوشا به حالت که جایگاهت نیکوست؛ همانا تو بر پروردگار عزیز و کریم واردمی شوی.»                                                   (همان، ص 118)